می شه زن باشی و بغض راه گلوت را نبنده .

می شه حتی مرد باشی و گوشه چشمت تر نشه .

اصلا می شه انسان باشی و از ته دل آه نکشی .

نمی شه من که نتوانستم من که یادآوری اش بند بند وجودم را می لرزانه من که فقط در کسری از ثانیه خودم را جای اون مادر گذاشتم و قلبم پاره پاره شد .

من که لحظه ای تصور کردم که پسرک از اغوش پر مهر مادر جدا شده و سوختم .

نمی دانم چه سر نوشتی در انتظارش است اما میدانم هر چه هست آغوش مادر چیز دیگری است .

بعد لعنت فرستادم به سازمان و دولت و .. هر چه متولی است .

چرا در این کشور سازمانی نیست که انسانهای نیازمند را به کسانی که تمول دارند معرفی کند .

و انهایی که خواهان فرزند را به کسانی که قدرت نگه داری فرزندشان را ندارند .

می اندیشم ان مبلغی که من هر ماه به ان سازمان خیریه کمک می کنم و می توانست امیر علی را در اغوش مادر و پدر نگه دارد .

بخوانید  كودكم را دوست داشته باشيد و قضاوت کنید: هر که دندان دهد نان دهد .؟؟؟؟؟؟؟؟

این چه سیاستی است که اینروزها مرتب و مرتب می شنوم . ؟

پس چرا هیچ سازمان و مقامی از امیر علی و پدر و مادرش حمایت نکرده است ؟

و می لرزم . ایا کسی امیرعلی را موقع شیر خوردن ناز می کند تا شیشه را بگیرد ؟