ما و خاطراتمان و دوستی های پاک و بی ریایی که اینجا اغاز شد سه ساله شدند .

وبلاگ مارتیا روز ۹ فروردین ۸۶ به وجود امد من در هفته ششم بارداری بودم و در استراحت مطلق .نمی دانستم موجودی که در بطن من رشد می کند پسر است یا دختر چه شکل و قیافه ای دارد یا حتی سالم است یا نه پر بودم از تشویش و نگرانی پر بودم از اضطراب و دلهره پر بودم از عشق و امید و شوق .

حالا پسرکم در نیمه ۲۸ ماهگی است و امیزه ای است از امید به اینده  عشق بی منتهای مادری و شیرین زبانی و ... .

دوستش دارم .شما را هم دوست دارم که سه سال با من بودید .غر غر ها دلنگرانی های من را تحمل می کردید و گاهی در حق من خواهری کردید .

ممنون از همه دوستام اونهایی که با اطلاعات خوبشان به من هم اگاهی می دهند اونهایی که از خوانده ها و دانسته هایشان می نویسند  تا من هم یاد بگیرم .

ممنون از دوستی اتان ممنون .